Make your own free website on Tripod.com
อีกครั้ง (ตอนจบ)
  • ความตอนที่แล้ว

    ความรักที่อ่อนไหว ไม่หนักแน่น มักจะนำพามาซึ่งความเจ็บปวด และเกิดเป็น รอยแยกเล็กๆ ในที่สุด พี่รอมกับปูนจะสามารถประคองจิตใจผ่านช่วงเวลาอันยากเย็นนี้ ไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม...ต้องอ่านต่อแล้วละ
    เพื่อนๆที่เพิ่งติดตาม สามารถอ่านย้อนได้ค่ะ ตอน 1 และ ตอน 2

    (ตอนจบ)....

    คลื่นซัดสาดถูกปลายเท้าของปูนจนรู้สึกเย็นไปทั้งตัว… น้ำขึ้นมากแล้ว นี่ปูนคงนั่งอยู่ที่นี่นานพอสมควร ปูนเหลียวมองไปรอบๆ รอมและปานตา ทั้งเพื่อนคนอื่นๆอาจขึ้นเรือนนอนกันหมดแล้ว ปูนล่ะ…ปูนนั่งอยู่ที่นี่เพื่ออะไร…ปูนมาที่นี่เพื่ออะไร มาเพื่อระลึกถึงความหลังที่ปัจจุบันกลายเป็นความเจ็บปวดงั้นหรือ?
    มือหนักๆ สัมผัสที่ไหล่ของปูนอย่างแผ่วเบา และเมื่อหันไป…
    "พี่รอม" เสียงปูนแหบพร่าและเบาจนแทบไม่ได้ยิน รอมเช็ดน้ำตาที่แก้มของปูนด้วยมือที่สั่นเทา "คิดถึงอดีตแล้วก็ร้องไห้น่ะ ไม่มีประโยชน์หรอก"
    ปูนมองดวงตารอมลึกๆ เหมือนจะพูดบางสิ่งบางอย่าง

    มุมหนึ่งที่พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน

    รอมอาจจะเข้าใจความหมายนั้นกระมัง จึงเห็นรอมคลายยิ้มน้อยๆที่มุมปาก คล้ายจะปลอบใจ
    "ความหลังก็คือความหลังนะ แต่ถ้ารอมจะรักใครสักคน รอมก็ยังเลือกจะรักผู้หญิงที่เหมือนปูนอยู่ดีแหละ"
    ปูนได้แต่มองตารอมอย่างร้าวราน ปูนผิด ปูนดื้อดึง ทำให้ทุกสิ่งถูกทำลายด้วยมือของปูนเอง
    "พี่รอม ปูนขอโทษนะ ที่ผ่านมาทั้งหมด"
    "ปูน…ลืมมันไปเถอะ" รอมลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน " พี่ก็ไม่เคยลืมปูนนะ แต่พี่…ให้เวลา เพื่อจะรอปูน ให้ปูนกลับเป็นคนที่ร่าเริง น่ารัก เหมือนเดิมไง…แต่ก็รอ รอนานซะจนไม่อยากจะหวังอีกแล้ว เชื่อมั้ย"
    "พี่รอมให้เวลาปูนอีกได้มั้ย ปูนอยากเป็นคนเดิม…ของพี่รอม"
    รอมยิ้ม
    "แต่ต้องสัญญานะ ว่าจะทำตัวเองให้น่ารัก ไม่ใช่เอาแต่นั่งซึมอย่างนี้"
    "แล้ววันนี้ พี่รอมจะอยู่ดูพระจันทร์กับปูนไหม"
    "ก็พี่มาหาปูน เพราะอยากขออยู่ดูพระจันทร์เป็นเพื่อนปูนไง"
    ปูนหันไปกระซิบคำๆหนึ่งข้างๆหูรอม แล้วรอมก็เห็นแววตาของรอมคนเดิมพราวไปด้วยความสดใจอีกครั้งหนึ่ง..

    <<จบค่ะ>>
    …………………………………………..

    Photo by: Somruthai Narkmoung

    Thanks,You are visitors number since 21/08/98


    : แสดงความคิดเห็น

    ชื่อ/email:
    ความคิดเห็น: