Make your own free website on Tripod.com
..................(ตอนที่ 11)
  • ขอความคิดเห็นในการตั้งชื่อเรื่องให้ด้วยค่ะ....
    : หล่อนพูดออกไปได้ น่าอายแค่ไหน แต่มีความอายแล้วได้อะไร หล่อนคิด.....ถ้าไม่บอกความ ต้องการของเราให้เขารู้ เขาจะรู้หรือว่าเราอยากให้เขาทำอย่างไร.....ก็รักเขามากนี่นะ ขาดเขาไม่ได้เสียแล้ว

    (11)....

    โอบกชกลับมาถึงบ้าน หยิบยาใส่แผลมาทาตรงที่ถูกไฟลวก เมื่อครู่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหล่อนรีบ วิ่งไปรับ
    "โอบกชค่ะ" หล่อนอยากให้เป็นเขาเสียจริง ๆ
    "ผมเอง"
    "คุณรัมภ์....." หล่อนจำเสียงเขาได้ หัวใจหล่อนเต้นแรงจนรู้สึก
    "ผมเพิ่งกลับจากราชการ คิดถึงคุณจะแย่"
    อุรัมภ์ปดไปตามเรื่อง
    "ค่ะ กชก็คิดถึงคุณค่ะ.....คุณรัมภ์ค่ะ พากชไปเที่ยวทะเลได้มั้ยคะ กชอยากไปกับคุณ"
    "ทะเลเหรอ....." เขากะเกณฑ์เวลาอยู่นาน กว่าจะเอ่ย "เอาสิครับ ถ้ากชอยากไป เอ.....แต่เราจะ ไปกันกี่วัน"
    "ไปเช้าเย็นกลับไงคะ"
    "โธ่ ไปทั้งที" เขาออดอ้อน เล็งผลภายหน้า
    "ก็ได้คะ ค้างคืนนึง กชไว้ใจคุณว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีก แล้วเรื่องบ้านพักจะจัดการยังไงคะ" หล่อนตื่นเต้น กระตือรือร้น
    "กชอยู่เฉย ๆ นะจ๊ะ ผมจัดการเอง กชเตรียมแค่ของของกชนิดหน่อยพอ ไม่ต้องเอาไปมาก บ้าน พักผมมีที่พัทยา ทุกอย่างพร้อมอยู่แล้ว เอาไปมากเดี๋ยวจะวุ่นวาย" เขาบอกไปตามแกน
    "ค่ะ ตกลงเราไปพัทยานะคะ"
    "กชว่างวันไหน"
    "เสาร์หน้านะคะ กชอยากไปเร็วที่สุดเลย"
    "ครับ....." อุรัมภ์ชักระอา เกี่ยวกับอุปนิสัยที่คิดเป็นเด็กอยู่เสมอของโอบกช เขาจึงรับคำแต่เบา ๆ จริง ๆ แล้วไม่ได้เห็นเป็นเรื่องสำคัญแต่อย่างใด หากเขามีนัดที่สำคัญกว่านี้ การพักผ่อนตากอากาศกับ โอบกชต้องมีอันยกเลิกแน่นอน
    .....อุรัมภ์รอผู้หญิงคนนั้นอยู่ ผู้หญิงที่ชื่อมัทรี
    "รัมภ์คะ.....ทำไมเงียบไป"
    "เปล่าหรอก กำลังคิดว่าอยากหาคนรู้จักซักคนที่มีความรู้เกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ฝรั่งเศสน่ะ บ้าน ญาติผมเขาอยากจะได้คนมาช่วยแนะนำ ไม่รู้เหมือนกันนะว่ากชพอจะมอง ๆ ให้ผมได้บ้างมั้ย ผมอยากได้ คนที่เก่งทางนี้โดยตรงนะ"
    "มีค่ะเค้าเพิ่งกลับจากฝรั่งเศสเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เอง ให้กชบอกเค้าให้เอามั้ยคะ"
    โอบกชไม่รู้เรื่องราวว่ากำลังถูกตบตา อุรัมภ์วางหมากได้แม่นยำและแนบเนียนเสมอ เหยื่อหลงมา ติดแล้วอยากทำอะไรกับเหยื่อก็ได้
    "ไม่ลำบากกชดีกว่า ขอเบอร์ที่บ้านเธอแล้วผมจะติดต่อเอง ติดต่อที่ทำงานมันเป็นเรื่องเป็นราว เกินไป ผมเบื่อแล้ว พูดอะไรเป็นเงินเป็นธุรกิจไปหมด" เขาบอกเจือหัวเราะ
    โอบกชให้เบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของมัทรีแก่เขาไป
    "ขอบใจนะจ๊ะกช.....เออ จริงสิ ผมไม่กวนกชอีกดีกว่า พอดียังเขียนรายงานไม่เสร็จ ต้องส่งมะรืน ซะด้วย"
    "รัมภ์คะ....." หล่อนอิดออด
    "หือ.....?"
    "กช..." โอบกชลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ มันไม่งามสำหรับผู้หญิงเลยซักนิด "กชคิดถึงคุณมากนะคะ"
    "ผมรู้ครับ" เขาหัวเราะนุ่ม ๆ มาตามสาย
    "แล้ว.....คุณก็คิดถึงกชไม่ใช่เหรอคะ"
    "ครับ"
    "คุณไม่อยากพบกชเหรอคะ.....กชอยากพบคุณอยากเห็นหน้าคุณนะคะ คุณรัมภ์ รายงานน่ะส่ง ตั้งวันมะรืนไม่ใช่เหรอคะ ออกมาหากชได้มั้ย คุณเงียบไปตั้งสองอาทิตย์.....กช....."
    หล่อนพูดออกไปได้ น่าอายแค่ไหน แต่มีความอายแล้วได้อะไร หล่อนคิด.....ถ้าไม่บอกความ ต้องการของเราให้เขารู้ เขาจะรู้หรือว่าเราอยากให้เขาทำอย่างไร.....ก็รักเขามากนี่นะ ขาดเขาไม่ได้เสียแล้ว
    "เดี๋ยวเสาร์หน้าเราก็เจอกัน"
    "โธ่.....แต่"
    "ผมวางหูดีกว่านะ" เสียงเขาแข็งขึ้น ไม่ออดอ้อนเหมือนเมื่อครู่เสียแล้ว "ผมวางละนะ ได้มั้ย?" เขาบอกเป็นเชิงขอความเห็น แต่โอบกชไม่ทันได้อ้าปาก เขาก็วางหูเงียบกริบไปเสียแล้ว
    โอบกชอารมณ์ค้าง หล่อนงงงวยอยู่ครู่นึงถึงค่อยวางหูตาม.....อะไรกัน คุณรัมภ์ไม่เคยทำแบบนี้ มาก่อนนี่นะ? ความรู้สึกหวานเมื่อครู่เลยลงไปนอนก้น เขย่ากลับไม่กระจายให้ชื่นหัวใจอีกแล้ว เอาเถอะ.....แต่ถึงอย่างไรนัดวันเสาร์หน้านี้ก็ยังให้ความหวังหล่อนอยู่บ้าง เราสองคนจะอยู่ด้วยกันในโลก ส่วนตัว มีแต่รอยยิ้ม เล่นน้ำท่ามกลางแสดงแดด ชมพระอาทิตย์ด้วยกัน หล่อมเริ่มฝันเฟื่อง.....ทำให้หัวใจ ชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง

    <<ยังมีต่อ ฉบับหน้า>>

    …………………………………………..

    Thanks,You are visitors number since 01/07/99


    : แสดงความคิดเห็น

    ชื่อ/email:
    ความคิดเห็น: