Make your own free website on Tripod.com
..................(ตอนที่ 6)
  • ขอความคิดเห็นในการตั้งชื่อเรื่องให้ด้วยค่ะ....
    : โอบกชไม่มีใครอยู่ในสายตานอกจากอุรัมภ์จริง ๆ นิคมตระหนักในข้อนี้ แต่ก็ยังไม่วายอยากจะมา ข้องเกี่ยวกับหล่อน แม้เขารู้ว่ามันไร้ค่า.....เขาก็ไม่คิดละความพยายาม

    (6)....

    หญิงสาวเคาะปากกาในมืออย่างใจลอย ไม่ทันสังเกตถึงแววตาฉงนของอีกฝ่ายที่กำลังเดินรี่เข้ามา ดูเหมือนหล่อนจะไม่หันมองเขาด้วยซ้ำ
    "ยายกช"
    โอบกชสะดุ้งเล็กน้อย เงาขาว ๆ สะท้อนกลอกไปมาในดวงตา หล่อนหลบตาวูบ เกลื่อนสีหน้าไม่ สนิท "อะไรอีกล่ะ"
    "เปล๊า....." เพื่อนร่วมงานขึ้นเสียงสูง นึกฉุนที่หล่อนทำท่าปิดบังอะไรไว้ "มายืมโทรศัพท์โต๊ะหล่อน ใช้"
    "เอา.....เอาสิ" เสียงตะกุกตะกักในลำคอ ยังตั้งตัวไม่ติด
    "ไม่ล่ะ เพิ่งเปลี่ยนใจเมื่อกี้" เขาเหลือบสังเกตหลายตลบ "เห็นคนมันซึมเลยหมดมู้ด"
    หญิงสาวหัวเราะหึ ๆ ไม่จริงจังอะไร แหงนขึ้นมองชายหนุ่มยิ้มนิด ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
    "จะมายั่วงั้นเหรอ กลับไปโต๊ะซะไป.....คม"
    นิคมมองย่างค้นหา
    "หมู่นี้แปลก ๆ นะ อารมณ์ไม่ค่อยจะปกติ"
    "เธอพูดถึงตัวเองเหรอ" โอบกชคว้าปากกาเขียนแบบมาลงเส้นบนกระดาษไข
    "พูดถึงเธอต่างหาก....." นิคมดึงปากกาจากมือ จ้องหน้าตรง ๆ "เธอเป็นอะไร?"
    "ไม่เป็นอะไร" โอบกชชักหงุดหงิด
    "เดี๋ยวก็อารมณ์ดี เดี๋ยวก็ซึมเศร้า.....ความรักเป็นพิษรึไง"
    "เรื่องอะไรของเธอ" หล่อนแย่งปากกาคืนมา
    เพื่อนร่วมงานคนอื่นหันมาสนใจ
    "สองสามวันมานี้นายร้อยคนโปรดเค้าไม่โทรมาเลยนี่น่ะ องค์หญิงเลยเศร้า"
    นิคมเท้าคางบนโต๊ะ ยั่วโทสะ
    โอบกชกระแทกปากกากับกระดาษ อ้าปากจะว่ากล่าวนิคม แต่เสียงโทรศัพท์ดังขัดขึ้นนิคมแย่งรับ
    "เอ็น เค เดคเคอร์เรเตอร์ ครับ"
    "ขอสายคุณโอบกชครับ" เสียงทุ้มกังวานบอกความต้องการ "ผมร้อยโทอุรัมภ์ จิระประการ"
    นิคมยื่นหูโทรศัพท์ให้โอบกช ด้วยอยากกวนโมโหจึงยอมเสียมารยาทยืนฟัง
    "กชค่ะ".....หล่อนกรอกเสียง
    "กชหายโกรธผมหรือยัง เที่ยงนี้อยากเจอกชจริง ๆ ออกมาได้มั้ย"
    "คุณรัมภ์ไม่ไปทำงานหรอกหรือคะ"
    "ครับหยุดมาสองวันแล้ว ไม่ค่อยสบาย" ฟังจากเสียงแล้วไม่มีวี่แววว่าจะเป็นอย่างที่ว่าสักนิด
    "เป็นอะไรมากมั๊ยคะ" โอบกชห่วงใยเขาเต็มที่ "ไปหาหมอรึยัง"
    "ไม่เป็นไรมากหรอกครับ.....เพลีย.....ตั้งแต่วันนั้นทานเหล้ามากไปหน่อย ไม่เคยทานหนัก....."
    "ค่ะ กชทราบ....." เสียงอ่อยลงไป หล่อนอยากโทษตัวเอง
    "เออ คนรับโทรศัพท์เมื่อกี้ใครน่ะ?"
    "เพื่อนร่วมงานค่ะ ทำไมเหรอ" โอบกชเหลือบมองดูนิคม เขามองหล่อนอยู่เช่นกัน รู้ว่ากำลังถูก พูดถึง สีหน้าชายหนุ่มตึงไป
    "ผมโทรมาเจอเขารับโทรศัพท์ที่โต๊ะกชหลายครั้งเลยนะ ท่าทางเขาขวาง ๆ ชอบกล" อุรัมภ์หัวเราะ เล็กน้อยมาตามสาย
    "คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ.....เอ้อ แล้วกชจะออกไปนะคะ"
    หล่อนรีบตัดบท เกรงใจที่ทุกคนเริ่มมอง
    "ยังไงก็จะรอเสมอ.....สวัสดีครับ"
    โอบกชวางหูแล้ว นี่เป็นเวลากว่าสิบเอ็ดโมง.....เวลาอีกชั่วโมงคงพอเพียงสำหรับการจัดเตรียมงาน ให้เรียบร้อย โอบกชลงมือเร่งงาน หลังจากบอกนิคม
    "เธอจะเฝ้าอยู่อย่างนี้ก็ตามใจนะ" โอบกชไม่มีใครอยู่ในสายตานอกจากอุรัมภ์จริง ๆ นิคมตระหนักในข้อนี้ แต่ก็ยังไม่วายอยากจะมา ข้องเกี่ยวกับหล่อน แม้เขารู้ว่ามันไร้ค่า.....เขาก็ไม่คิดละความพยายาม
    "จะออกไปไหนอีกล่ะ" นิคมถาม
    "ฉันจะตอบคำถามของเธอเป็นคำถามสุดท้ายแล้วนะ ฉันจะออกไปข้างนอกไม่กลับมาอีก เออ..... พี่ทานตะวันคะ เที่ยงนี้กชไม่กลับนะคะบอกหัวหน้าให้ด้วย"
    พี่ทานตะวันพยักหน้าหงึก ๆ มองนิคมและโอบกชเลิ่กลักไม่วายถาม
    "เธอสองคนทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ คราวนี้เรื่องอะไรอีก"
    นิคมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ
    "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หมู่นี้กชไม่ค่อยสบาย หงุดหงิดบ่อย"
    "รักษาสุขภาพหน่อยสิ" เขาสอด เห็นหล่อนทำตาเขียวใส่แล้ว จึงปิดปากสนิท

    <<ยังมีต่อ ฉบับหน้า>>

    …………………………………………..

    Thanks,You are visitors number since 04/03/99


    : แสดงความคิดเห็น

    ชื่อ/email:
    ความคิดเห็น: